تا حالا شده سگ یا گربهتون مدام سرش رو تکون بده، گوشش رو بخارونه و بوی عجیبی از گوشش به مشامتون برسه؟ عفونت گوش توی حیوانات خونگی فوقالعاده شایعه و دردناکه. چیزی که خیلیا نمیدونن اینه که عفونت گوش معمولاً یه مشکل ثانویهست، یعنی اول یه عامل دیگه مثل آلرژی، رطوبت یا انگل گوش رو مستعد کرده و بعد باکتری یا قارچ حمله کردن. پس تا علت اصلی رو پیدا نکنین، عفونت مدام عود میکنه. بیاین از صفر تا صد این مشکل رایج ولی پیچیده رو با هم بررسی کنیم.
ساختمان گوش سگ و گربه با انسان فرق داره. مجرای گوش اونها عمودی و L شکل هست، یعنی از پرده گوش تا دهانه خارجی یه مسیر پیچدرپیچ و تاریکه که تهویه ضعیفی داره. این شکل خاص مثل یه غار گرم و مرطوب عمل میکنه که بهشت باکتریها و قارچهاست. نژادهایی با گوشهای افتاده (مثل کوکر اسپانیل و باست هاند) یا کانال گوش پرمو (مثل پودل و گربه پرشین) بیشتر مستعد هستن. رطوبت، گرما و تاریکی سه ضلع مثلث شوم عفونت گوش رو تشکیل میدن.
عفونت گوش (اوتیت) بر اساس محل درگیری به سه نوع خارجی، میانی و داخلی تقسیم میشه. شایعترینش اوتیت خارجی هست که مجرای بیرونی رو درگیر میکنه. اگه این یکی درمان نشه، عفونت به گوش میانی و داخلی نفوذ میکنه و اون موقع دیگه پای تعادل و شنوایی در میونه. بیاین علتهای پنهان رو یکی یکی بشکافیم.
اگه سگ یا گربهتون هر چند هفته یه بار دچار عفونت گوش میشه، بدونین که ۹۰٪ پای یه آلرژی درمیونه. آلرژی غذایی (مثل حساسیت به مرغ یا گندم) و آلرژی محیطی (درماتیت آتوپیک) باعث التهاب مزمن پوست کانال گوش میشن. گوش ملتهب، موم (واکس) بیشتری تولید میکنه و این موم اضافه یه بستر عالی برای رشد باکتری و قارچ میشه. نکته کلیدی: تا آلرژی کنترل نشه، عفونت گوش مثل بومرنگ برمیگرده. علائم همراه: لیسیدن پنجهها، اسهال گاهبهگاه و خارش پوست.
مایت گوش یا اوتودکتس سینوتیس، مخصوصاً در بچه گربهها و تولهها شایعه. این انگل ریز میکروسکوپی توی کانال گوش زندگی میکنه، از موم و بقایای پوستی تغذیه میکنه و ترشحات قهوهای تیره و خشکی شبیه تفاله قهوه تولید میکنه. خارشش فوقالعاده شدیده و حیوون مدام گوشش رو میخارونه. مایت گوش بشدت مسریه و بین حیوانات خونه به سرعت پخش میشه. خوشبختانه درمانش با قطرههای ضد انگل راحته. این موجودات ریز با چشم غیرمسلح دیده نمیشن، ولی دامپزشک با اتوسکوپ میتونه حرکتشون رو ببینه.
سگهایی که عاشق شنا و آببازی هستن، مستعد "گوش شناگر" هستن. آب توی کانال L شکل گیر میافته و یه محیط گرم و مرطوب ایدهآل برای رشد باکتری پسودوموناس و قارچ مالاسزیا میسازه. این نوع عفونت معمولاً بدبو، چرکی و با ترشحات زرد-سبزه. بعد از هر بار حمام یا شنا، گوش سگتون رو با یه پنبه نرم (نه گوشپاککن!) خشک کنین. از قطرههای خشککننده گوش بعد از شنا استفاده کنین.
یه تکه علف، بذر گیاه فویل (Foxtail) یا خار میتونه وارد کانال گوش بشه و مثل یه پیکان ریز، مدام به دیواره گوش فرو بره. نتیجه: التهاب شدید، درد و عفونت چرکی. علائمش خیلی ناگهانی شروع میشه: سگ یهو جیغ میزنه، سرش رو کج میکنه و مدام پنجه به گوشش میکشه. این وضعیت خیلی دردناکه و نیاز به خروج جسم خارجی توسط دامپزشک با سدیشن داره. دستکاری خودسرانه ممکنه جسم رو به عمق بیشتر هول بده و پرده گوش رو پاره کنه.
همونطور که توی مقاله ریزش مو در سگ و گربه گفتیم، مشکلات هورمونی روی پوست و گوش هم اثر میذارن. کمکاری تیروئید تولید چربی طبیعی پوست رو کم میکنه و پوست کانال گوش خشک، ضخیم و مستعد عفونت میشه. بیماری کوشینگ هم با تضعیف سیستم ایمنی، اجازه میده باکتریها و قارچها جولان بدن. اگه عفونت گوش با افزایش وزن و بیحالی همراهه، حتماً آزمایش تیروئید و کورتیزول بدین.
در سگها و گربههای مسن، تودههای خوشخیم (پولیپ) یا بدخیم (سرطان سلول سنگفرشی) میتونن توی کانال گوش رشد کنن. این تودهها مثل دریچه سد عمل میکنن و جلوی تخلیه طبیعی موم و ترشحات رو میگیرن. نتیجه: عفونتهای یکطرفه (فقط یه گوش) که به درمانهای معمول جواب نمیدن. گربههای سفید و موکوتاه مستعد سرطان گوش هستن. تشخیص با اتوسکوپی و بیوپسی انجام میشه.
حیوانات نمیتونن بگن گوشمون درد میکنه، ولی با زبان بدنشون همه چیز رو فریاد میزنن. کافیه این علائم رو بشناسین:
هشدار جدی: درمانهای خانگی فقط برای تمیز کردن گوش سالم یا موارد بسیار خفیف و سطحی مناسبه. اگه پرده گوش پاره باشه، ریختن هر مادهای داخل گوش میتونه باعث ناشنوایی دائم یا عفونت گوش میانی و داخلی بشه. همیشه اول توسط دامپزشک بررسی بشه که پرده گوش سالمه.
یه محلول ساده و بیخطر: نصف پیمانه سرکه سیب طبیعی + نصف پیمانه آب جوشیده سرد شده. سرکه خاصیت ضدقارچ و ضدباکتری ملایم داره و pH کانال گوش رو متعادل میکنه. هرگز از سرکه خالص استفاده نکنین که باعث سوزش میشه. محلول رو با یه سرنگ بدون سوزن یا قطرهچکان داخل گوش بریزین، قاعده گوش رو ۳۰ ثانیه ماساژ بدین تا صداهای قلپ قلپ بشنوین، بعد اجازه بدین حیوون سرش رو تکون بده و ترشحات رو با پنبه تمیز (نه گوشپاککن!) پاک کنین. گوشپاککن مثل سمبه عمل میکنه و ترشحات رو به عمق گوش هل میده.
برای نرم کردن جرمهای سخت و خشک، چند قطره روغن نارگیل ارگانیک یا روغن زیتون ولرم (نه داغ!) داخل گوش بچکونین. روغن مثل یه نرمکننده طبیعی عمل میکنه و جرم رو شل میکنه. همچنین خاصیت ضدالتهابی داره و خارش رو کم میکنه. هفتهای ۲ بار کافیه. اگه بعد از ۳-۴ روز بهبودی ندیدین، دیگه ادامه ندین و به دامپزشک مراجعه کنین.
رطوبت دشمن شماره یک گوشه. بعد از حمام، شنا یا حتی شستشوی گوش، حتماً گوش رو با پنبه یا پد نخی خشک کنین. برای سگهای مستعد عفونت، بعد از شنا از قطرههای خشککننده گوش (Ear Drying Solution) استفاده کنین که الکل ایزوپروپیل و اسید بوریک دارن. پنبه رو گوشه کانال بذارین تا رطوبت رو جذب کنه، ولی هرگز به عمق گوش فرو نکنین.
تشخیص قطعی فقط با آزمایش میکروسکوپی ترشحات گوش توسط دامپزشک ممکنه. ولی بعضی سرنخها وجود داره: عفونت قارچی (معمولاً مالاسزیا) ترشحات قهوهای تیره، مومی و بدبو با بوی ترش مثل نان خمیر داره. عفونت باکتریایی معمولاً ترشحات زرد-سبز چرکی با بوی گندیدگی میده. عفونت مایت گوش هم ترشحات خشک، سیاه و دونهدونه شبیه تفاله قهوه ایجاد میکنه. استفاده از قطره آنتیبیوتیک برای عفونت قارچی بیفایدهست و برعکس، پس تشخیص درست خیلی مهمه.
هرگز بدون تجویز دامپزشک! خیلی از قطرههای گوش انسانی حاوی کورتیکواستروئیدهای قوی، آنتیبیوتیکهای اتوتوکسیک (سمی برای گوش) مثل جنتامایسین، یا الکل بالا هستن که برای حیوانات مناسبن. مهمتر از همه، اگه پرده گوش پاره باشه، این مواد وارد گوش میانی و داخلی میشن و میتونن باعث ناشنوایی دائم و <a href='/disease/soorekh-goloo-sag/'>مشکلات عصبی</a> بشن. فقط از قطرههای تجویز شده توسط دامپزشک استفاده کنین.
برای گوشهای سالم، ماهی یه بار کافیه. تمیز کردن بیش از حد (هر روز یا هر هفته) میکروبیوم طبیعی گوش رو به هم میریزه و خودش باعث عفونت میشه. نژادهای مستعد (مثل کوکر اسپانیل، پودل و گربه پرشین) شاید هر ۲ هفته یه بار نیاز باشه. قانون طلایی: گوش سالم رو دستکاری نکنین. فقط وقتی ترشحات یا بوی غیرعادی دیدین اقدام کنین.
بله، متاسفانه. عفونتهای مزمن و درماننشده میتونن باعث ضخیم شدن و کلسیفیه شدن کانال گوش بشن که شنوایی رو کم میکنه. اگه عفونت به گوش میانی و داخلی برسه، میتونه به عصب شنوایی آسیب بزنه و ناشنوایی دائم ایجاد کنه. عفونت گوش داخلی حتی میتونه عصب صورت رو فلج کنه و باعث افتادگی پلک و لب بشه. به همین دلیله که عفونت گوش رو باید جدی گرفت و سریع درمان کرد.
آلرژی غذایی شایعترین علت عفونتهای مکرر گوش در سگهاست. وقتی حیوون به یه پروتئین خاص (مثل مرغ یا گوشت گاو) حساسیت داره، سیستم ایمنی واکنش التهابی در پوست و کانال گوش ایجاد میکنه. این التهاب باعث افزایش تولید موم و رطوبت میشه که زمینه رو برای رشد قارچ و باکتری فراهم میکنه. تا وقتی ماده آلرژن از رژیم غذایی حذف نشه، عفونت گوش مدام عود میکنه. رژیم حذفی ۸ هفتهای با پروتئین جدید مثل ماهی یا بره، بهترین راه تشخیصه.
🐾 نیاز به مشاوره دامپزشکی داری؟
همین حالا مشاوره بگیر