تصور کنین سگ یا گربهتون یهو روی زمین میافته، چهار دست و پاش خشک میشه، کف از دهنش بیرون میزنه و تمام بدنش میلرزه. این صحنه برای هر صاحبی کابوسه. تشنج یه طوفان الکتریکی توی مغزه که باعث میشه حیوون کنترل بدنش رو از دست بده. نکته مهم اینه که خودتون رو نبازین. کاری که توی ۲-۳ دقیقه اول حمله تشنج انجام میدین، میتونه جون حیوونتون رو نجات بده. توی این راهنما، قدمبهقدم یاد میگیریم تشنج چیه، چرا اتفاق میافته و چطور باید باهاش برخورد کرد.
تشنج یه فعالیت الکتریکی غیرطبیعی و ناگهانی توی مغزه. مثل این میمونه که همه سیمهای برق مغز یهو اتصال کوتاه کنن. تشنج همیشه به معنی صرع نیست. انواع مختلفی داره:
تشنج میتونه از یه مشکل ساده مثل افت قند تا یه تومور مغزی پیشرفته باشه. دامپزشکها علتها رو به دو دسته تقسیم میکنن: داخل جمجمهای (مشکل توی مغزه) و خارج جمجمهای (مشکل توی بدنه که مغز رو تحت تاثیر قرار داده).
شایعترین علت تشنج در سگهای ۱ تا ۵ ساله. "ایدیوپاتیک" یعنی علتش رو نمیدونیم، ولی میدونیم ارثیه. نژادهایی مثل لابرادور، گلدن رتریور، بیگل، ژرمن شپرد، کوکر اسپانیل و پودل مستعد هستن. اولین حمله معمولاً بین ۱ تا ۳ سالگی اتفاق میافته. بین حملهها، سگ کاملاً طبیعیه و هیچ علامتی نداره. تشخیص با رد کردن بقیه علتها انجام میشه. درمان قطعی نداره ولی با دارو کنترل میشه.
خیلی از مواد شیمیایی میتونن باعث تشنج بشن. شکلات (تئوبرومین)، زایلیتول (آدامس بدون قند)، قرصهای انسانی (ضدافسردگی، ایبوپروفن)، سموم حشرهکش و موشکش (ارگانوفسفرهها، استریکنین)، سرب (رنگهای قدیمی)، گیاهان سمی و حتی نمک زیاد. مسمومیت در حیوانات همیشه باید در راس تشخیصهای افتراقی تشنج باشه. اگه شک دارین حیوونتون چیزی خورده، این رو به دامپزشک بگین.
در سگها و گربههای مسن (بالای ۶ سال)، تشنج ناگهانی میتونه زنگ خطر تومور مغزی باشه. مننژیوم، گلیوما و متاستاز از سایر نقاط بدن میتونن مغز رو درگیر کنن. تشنج ناشی از تومور معمولاً کانونی شروع میشه و به تدریج بدتر و مکرر میشه. علائم همراه: تغییر رفتار (پرخاشگری یا بیتفاوتی)، چرخیدن به دور خودش، کاهش بینایی و کج نگه داشتن سر. MRI بهترین راه تشخیصه.
انسفالوپاتی کبدی: وقتی کبد از کار میافته، سمومی مثل آمونیاک توی خون جمع میشه و مغز رو مسموم میکنه. تشنج، بیاشتهایی، زردی و کاهش وزن از علائمشه. افت قند خون (هیپوگلیسمی) در تولههای نژاد کوچک مثل یورکشایر تریر شایعه و باعث تشنج، لرزش و بیحالی میشه. کمبود کلسیم (اکلامپسی) در سگهای ماده شیرده باعث تشنج و لرزش شدید میشه. آزمایش خون خیلی سریع این موارد رو تشخیص میده.
تصادف با ماشین، افتادن از ارتفاع یا ضربه شدید به سر میتونه باعث خونریزی و تورم مغز بشه. تشنج ممکنه بلافاصله بعد از ضربه یا حتی چند هفته بعد اتفاق بیفته. تب و گرمازدگی شدید هم با آسیب حرارتی به مغز میتونن تشنج ایجاد کنن.
ویروس دیستمپر در سگهای واکسینهنشده، FIP در گربهها، توکسوپلاسموز، قارچ کریپتوکوکوس و باکتریها میتونن باعث التهاب مغز و پردههای مغزی بشن. تشنج همراه با تب، گیجی، چرخیدن و تغییر رفتار. این بیماریها نیاز به درمان فوری دارن.
این لحظه، لحظهای نیست که بترسین و دستپاچه بشین. این قدمها رو به ترتیب و با خونسردی انجام بدین:
به ساعت نگاه کنین. مدت زمان تشنج رو ثبت کنین. بیشتر تشنجها ۱ تا ۳ دقیقه طول میکشن و خودشون قطع میشن. اگه تشنج بیشتر از ۵ دقیقه طول کشید، یعنی Status Epilepticus و فوراً باید حیوون رو به دامپزشکی برسونین. این وضعیت باعث هایپرترمی (گرمازدگی مغز) و آسیب دایمی میشه.
حیوون رو جابجا نکنین، مگر اینکه کنار لبه پله، استخر یا وسایل خطرناک باشه. اگه لازمه جابجاش کنین، با یه پتو یا حوله بزرگ بکشینش به جای امن. وسایل دور و برش رو کنار بزنین. چراغها رو کم کنین. صدا رو قطع کنین (تلویزیون، موسیقی). نور و صدا محرک مغز هستن و تشنج رو بدتر میکنن.
بزرگترین افسانه: "باید زبونش رو بگیرین تا قورت نده." این کاملاً غلط و خطرناکه! حیوانات زبونشون رو قورت نمیدن. ولی شما ممکنه انگشتتون رو از دست بدین، چون فکها در حین تشنج با نیروی فوقالعادهای قفل میشن. دست، قاشق یا هرچیز دیگه رو توی دهن حیوون نکنین. ممکنه دندونش بشکنه و راه هوایی رو ببنده.
تشنج مثل یه ورزش سنگین میمونه و دمای بدن بشدت بالا میره. بعد از تموم شدن حمله، یه حوله خیس خنک (نه یخ!) روی پنجهها و شکمش بذارین. حیوون گیج، ترسیده و ممکنه موقتاً نابینا باشه. باهاش آروم حرف بزنین. ممکنه تا ۲۴ ساعت بیحال، گیج و حتی پرخاشگر باشه (فاز پستایکتال). بهش نزدیک نشین و بذارین خودش بیاد. آب و غذا رو تا وقتی کامل هوشیار نشده، ندین.
درمان تشنج به علتش بستگی داره. اگه علت مسمومیت یا افت قند باشه، با رفع علت تشنج قطع میشه. ولی برای صرع ایدیوپاتیک، درمان دارویی مادامالعمر نیازه. داروهای رایج:
هرگز داروی ضدتشنج رو خودسرانه قطع نکنین. قطع ناگهانی دارو باعث تشنج شدید و کشنده میشه. با مشاور دامپزشکی پت منتور برای تنظیم دوز دارو در ارتباط باشین.
توی تشنج واقعی، حیوون هوشیاریش رو از دست میده، به صدا و محرک واکنش نشون نمیده، ممکنه ادرار و مدفوعش رو از دست بده و آب دهنش سرازیر بشه. لرزش (مثل لرز سرما یا درد) آگاهانهست و حیوون به صدا واکنش نشون میده. خواب دیدن (تیک زدن دست و پا، صدای واق واق خفیف) هم با صدا زدن قطع میشه. اگه شک دارین، از حمله فیلم بگیرین و به دامپزشک نشون بدین.
بله، این فاز پستایکتال (Post-ictal) هست و میتونه از چند دقیقه تا ۲۴-۴۸ ساعت طول بکشه. حیوون گیج، بیقرار، ترسیده و ممکنه موقتاً نابینا باشه (به در و دیوار بخوره). حتی ممکنه پرخاشگر بشه. بذارین توی محیط امن و تاریک استراحت کنه. نزدیکش نشین و باهاش آروم حرف بزنین. این فاز خودش میگذره. ولی اگه بیشتر از ۴۸ ساعت طول کشید، به دامپزشک اطلاع بدین.
تشنج کوتاه (۱-۳ دقیقه) معمولاً کشنده نیست. ولی تشنج طولانی (Status Epilepticus) که بیشتر از ۵ دقیقه طول بکشه، میتونه باعث افزایش خطرناک دمای مغز، آسیب دایمی و مرگ بشه. همچنین تشنجهای خوشهای (چندتا پشت سر هم) خطرناکن. به همین دلیله که ثبت زمان تشنج و مراجعه فوری برای تشنجهای طولانی حیاتیه.
لابرادور رتریور، گلدن رتریور، بیگل، ژرمن شپرد، کوکر اسپانیل، پودل، باکسر، ایرلندی ستر، سنت برنارد و هاسکی بالاترین ریسک صرع ارثی رو دارن. البته هر نژادی ممکنه صرع بگیره. گربهها نسبت به سگها خیلی کمتر صرع ایدیوپاتیک میگیرن و تشنج در گربه معمولاً یه علت زمینهای جدی مثل تومور یا عفونت داره.
هرگز! فنوباربیتال یه داروی کنترلشده و تحت نظر سازمانهای نظارتیه. دوزش باید دقیقاً بر اساس وزن حیوون و نتیجه آزمایش خون (سطح سرمی دارو) تنظیم بشه. دوز کم باعث تشنج میشه، دوز زیاد باعث <a href='/disease/masmoomiyt-sag/'>مسمومیت کبدی</a>. همچنین قطع ناگهانی فنوباربیتال باعث تشنج کشنده میشه. این دارو فقط با نسخه دامپزشک و با پایش دورهای کبد قابل مصرفه.
🐾 نیاز به مشاوره دامپزشکی داری؟
همین حالا مشاوره بگیر