سگ ۶ ساله تون که ۳ روز پیش بخاطر پانکراتیت حاد شدید بستری شده بود، با وجود دریافت سرم و آنتی بیوتیک، ناگهان دچار تنگی نفس شدید شده. لثه هاش با وجود اکسیژن درمانی (ماسک اکسیژن) همچنان بنفش-خاکستری است، تنفسش بشدت تند و سطحی شده (Tachypnea)، و در رادیوگرافی قفسه سینه، هر دو ریه بطور منتشر سفید و کدر شده اند (الگوی آلوئولی-اینترستیشیال دوطرفه). دامپزشک میگه: "متاسفانه ARDS (Acute Respiratory Distress Syndrome) شده — نیاز به ونتیلاتور داره." سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) یک اورژانس تنفسی مرگبار است که در آن سد آلوئولی-مویرگی (Alveolar-Capillary Barrier) در اثر یه طوفان التهابی (Cytokine Storm) به شدت آسیب میبیند و نفوذپذیر (Leaky) میشود. پروتئین ها و سلول های التهابی از عروق ریوی به داخل آلوئول ها نشت میکنند و یه مایع غنی از پروتئین (Exudate) شبیه به ادم ریوی قلبی، ولی بدون افزایش فشار هیدرواستاتیک (Non-cardiogenic Pulmonary Edema) ایجاد میکنند. این مایع، تبادل گازی را مختل کرده و باعث هیپوکسمی شدید و مقاوم به اکسیژن (Refractory Hypoxemia) میشود. برخلاف ادم ریوی کاردیوژنیک (CHF) که با دیورتیک (فورزماید) بهبود میابد، در ARDS دیورتیک بی اثر است و درمان اصلی، تهویه مکانیکی با ونتیلاتور است. ARDS در دامپزشکی نرخ مرگ بالایی دارد (۶۰-۸۰ درصد) و حتی با درمان تهاجمی، بسیاری از بیماران زنده نمیمانند. بیاین این سندرم پیچیده را عمیق بررسی کنیم.
ARDS یا سندرم زجر تنفسی حاد یک ادم ریوی غیرکاردیوژنیک (Non-cardiogenic Pulmonary Edema) است که در اثر آسیب التهابی به سد آلوئولی-مویرگی ایجاد میشود. فرق اصلی با ادم ریوی قلبی (CHF): در CHF، مشکل از قلب است (نارسایی پمپ چپ) و فشار هیدرواستاتیک در مویرگ های ریوی بالا رفته و مایع کم پروتئین (Transudate) به آلوئول نشت میکند. دیورتیک (فورزماید) موثر است. در ARDS، مشکل از التهاب ریه است، سد آلوئولی-مویرگی نفوذپذیر شده و مایع پرپروتئین (Exudate) نشت میکند. قلب سالم است و دیورتیک بی اثر است. درمان اصلی ARDS تهویه مکانیکی است.
ARDS یک بیماری اولیه نیست، بلکه عارضه ثانویه به شرایط سیستمیک التهابی شدید است. شایع ترین علت: سپسیس (عفونت خون) ناشی از پیومترا، پریتونیت، یا پنومونی شدید. علل دیگر: پانکراتیت حاد نکروزان، ترومای شدید (تصادف)، آسپیراسیون محتویات معده (پنومونی آسپیراسیون)، استنشاق دود، غرق شدگی، سوختگی وسیع، و واکنش به تزریق خون. در همه این شرایط، یه طوفان التهابی (Cytokine Storm) باعث آسیب منتشر به مویرگ های ریه میشود.
تشخیص ARDS بر اساس معیارهای برلین (Berlin Criteria) که برای دامپزشکی تعدیل شده است: ۱) شروع حاد (کمتر از ۷۲ ساعت). ۲) وجود عامل خطر زمینه ای (سپسیس، پانکراتیت، تروما). ۳) هیپوکسمی شدید مقاوم به اکسیژن: نسبت PaO2 به FiO2 زیر ۳۰۰ برای ALI و زیر ۲۰۰ برای ARDS. ۴) رادیوگرافی قفسه سینه با اپاسیته های دوطرفه منتشر. ۵) عدم وجود شواهد CHF (نارسایی قلب چپ) در اکوکاردیوگرافی. افتراق از ادم قلبی حیاتی است.
درمان اصلی ARDS: تهویه مکانیکی (ونتیلاتور) با استراتژی محافظت از ریه (Low Tidal Volume: ۶-۸ ml/kg، PEEP بالا). ونتیلاتور فقط در بیمارستان های مجهز به ICU دامپزشکی در دسترس است. همزمان، درمان تهاجمی علت زمینه ای (کنترل سپسیس، درمان پانکراتیت) انجام میشود. متاسفانه حتی با درمان تهاجمی، نرخ مرگ ARDS در دامپزشکی ۶۰-۸۰ درصد است. بیمارانی که زنده میمانند، ممکن است دچار فیبروز ریوی و کاهش عملکرد تنفسی در بلندمدت شوند.
بله. ARDS در گربه ها نیز اتفاق میفتد، هرچند شیوع آن کمتر از سگ هاست. علل شایع در گربه: سپسیس (پیومترا، FIP)، پانکراتیت، پنومونی آسپیراسیون، استنشاق دود. تشخیص و درمان مشابه سگ هاست. یافته جالب: گربه های مبتلا به ARDS ممکن است برخلاف سگ ها، برادیکاردی (کندی ضربان قلب) نشان دهند، نه تاکیکاردی. پیش آگهی در گربه ها نیز محافظه کارانه تا بد است.
🐾 نیاز به مشاوره دامپزشکی داری؟
همین حالا مشاوره بگیر