سگ ماده تون از نژاد بولداگ انگلیسی، بعد از یه زایمان سخت و طولانی (Dystocia)، ۴ تا توله به دنیا آورده. سه تاشون سرحال و شاداب هستن، ولی توله چهارم ضعیفه، نفس نمیکشه و لثه هاش بنفش-خاکستری (سیانوتیک) شده. روی پوستش یه ماده لزج، چسبناک و سبز-قهوه ای تیره (مکونیوم) مشاهده میکنین. دامپزشک اورژانسی میگه: "توله دچار سندرم آسپیراسیون مکونیوم (Meconium Aspiration Syndrome - MAS) شده — باید فورا ساکشن بشه و اکسیژن بگیره." مکونیوم (Meconium) اولین مدفوع جنین است که در طول دوران بارداری در روده ها تجمع میابد. مکونیوم یک ماده چسبناک، قیری شکل، به رنگ سبز-قهوه ای تیره، و حاوی آب (۷۰-۸۰ درصد)، سلول های اپیتلیال روده، موی بلعیده شده (Lanugo)، ورنیکس کازئوزا، اسیدهای صفراوی، آنزیم های پانکراسی، و نمک های صفراوی است. در شرایط طبیعی، مکونیوم تا پس از تولد در روده باقی مانده و طی ۲۴-۴۸ ساعت اول تولد دفع میشود. ولی در شرایط هیپوکسی (کمبود اکسیژن) جنینی، که معمولا در زایمان های سخت (Dystocia)، پیچ خوردگی بند ناف، یا جداشدگی زودرس جفت اتفاق میفتد، بدن جنین واکنش "Diving Reflex" (واکنش شیرجه) نشان میدهد: جریان خون به ارگان های حیاتی (مغز، قلب، غدد فوق کلیوی) افزایش یافته و جریان خون به روده ها کاهش میابد. هیپوکسی روده باعث شل شدن اسفنکتر مقعد و دفع زودهنگام مکونیوم به داخل مایع آمنیوتیک میشود. همزمان، هیپوکسی شدید باعث تحریک مرکز تنفس در مغز شده و جنین در داخل رحم، مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم را به داخل ریه ها آسپیره (تنفس) میکند. مکونیوم وارد ریه ها شده و سه مشکل اصلی ایجاد میکند: ۱) انسداد مکانیکی راه های هوایی (پلاگ های مکونیومی)، ۲) پنومونیت شیمیایی (التهاب شدید ناشی از اسیدهای صفراوی و آنزیم ها)، ۳) غیرفعال کردن سورفاکتانت (Surfactant) ریوی که باعث کلاپس آلوئول ها (Atelectasis) میشود. نتیجه: سندرم زجر تنفسی حاد (RDS) در نوزاد. بیاین این اورژانس نوزادی را عمیق بررسی کنیم.
سندرم آسپیراسیون مکونیوم (Meconium Aspiration Syndrome) یک اورژانس تنفسی در نوزادان تازه متولد شده است. مکونیوم اولین مدفوع جنین است که بصورت یک ماده چسبناک و سبز-قهوه ای تیره در روده ها وجود دارد. در شرایط هیپوکسی (کمبود اکسیژن) جنینی، جنین مکونیوم را زودتر از موعد دفع کرده و آن را همراه با مایع آمنیوتیک به داخل ریه ها تنفس (آسپیره) میکند. مکونیوم در ریه ها باعث انسداد راه های هوایی، التهاب شدید شیمیایی (پنومونیت) و غیرفعال شدن سورفاکتانت (ماده ای که از کلاپس ریه جلوگیری میکند) میشود. نتیجه: سندرم زجر تنفسی حاد، سیانوز و در صورت عدم درمان، مرگ.
علت اصلی آسپیراسیون مکونیوم، هیپوکسی (کمبود اکسیژن) جنین در حین زایمان است. هیپوکسی باعث شل شدن اسفنکتر مقعد جنین و دفع زودهنگام مکونیوم میشود. همزمان، هیپوکسی مرکز تنفس در مغز را تحریک کرده و جنین در داخل رحم مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم را تنفس میکند. علل هیپوکسی جنینی: زایمان سخت و طولانی (خصوصا در نژادهای براکیسفالیک مثل بولداگ و پرشین)، پیچ خوردگی بند ناف، جداشدگی زودرس جفت، اینرسی رحمی (ضعف انقباضات رحم)، و اندازه بزرگ جنین نسبت به کانال زایمانی.
درمان باید بلافاصله پس از تولد شروع شود: ۱) ساکشن فوری دهان و حلق با سرنگ حبابی یا کاتتر ساکشن، قبل از اولین تنفس موثر. ۲) اگر مکونیوم غلیظ در دهان و حلق وجود دارد، لوله گذاری داخل تراشه و ساکشن مستقیم تراشه. ۳) اکسیژن درمانی (انکوباتور با ۴۰-۶۰ درصد اکسیژن). ۴) در صورت عدم تنفس خودبخودی: تهویه با فشار مثبت (PPV) با آمبوبگ. ۵) در موارد شدید: سورفاکتانت درمانی (تزریق سورفاکتانت طبیعی یا سنتتیک از طریق لوله تراشه). ۶) حمایت گرمایی (هیپوترمی وضعیت را بدتر میکند).
پیش آگهی بستگی به شدت آسپیراسیون و سرعت درمان دارد. در موارد خفیف: با ساکشن سریع و اکسیژن درمانی، پیش آگهی خوب است. در موارد شدید با پنومونیت شیمیایی گسترده: پیش آگهی محافظه کارانه تا ضعیف. عوارض طولانی مدت: ممکن است فیبروز ریوی و کاهش عملکرد تنفسی باقی بماند. نکته مهم: پیشگیری از هیپوکسی جنینی با مدیریت صحیح زایمان و سزارین اورژانسی در موارد دیستوشیا، بهترین راه کاهش خطر MAS است.
بله. اگرچه در سزارین، جنین از کانال زایمانی عبور نمیکند و فشردگی قفسه سینه (که به تخلیه مایع ریه کمک میکند) وجود ندارد، ولی هیپوکسی جنینی میتواند قبل از سزارین رخ داده باشد. همچنین، بیهوشی مادر میتواند باعث هیپوکسی جنین شود. توله های سزارین در معرض خطر بیشتری برای سندرم زجر تنفسی (RDS) و MAS هستند. به همین دلیل، توله های سزارین باید بلافاصله ساکشن شده و از نظر تنفس تحت نظر باشند.
🐾 نیاز به مشاوره دامپزشکی داری؟
همین حالا مشاوره بگیر