گربه ۱۲ سالهتون چند ماهه که دیابت داره، ولی هرچقدر دوز انسولین رو زیاد میکنین، قند خونش پایین نمیاد. در ضمن پوستش مثل کاغذ نازک و شکننده شده — با کوچکترین دست زدن پاره میشه و زخمهای عجیبی پیدا کرده. موهاش هم داره میریزه و شکمش شل و آویزون شده. دامپزشک میگه: "شاید کوشینگ داشته باشه." سندرم کوشینگ در گربهها (Feline Hyperadrenocorticism) یه بیماری نادر، فوقالعاده چالشبرانگیز در تشخیص و درمان، و اغلب فراموششده در لیست تشخیصهای افتراقیه. برخلاف کوشینگ در سگها که با علائم کلاسیک پرنوشی، پرادراری، پرخوری و شکم گلدانی تظاهر میکنه، کوشینگ گربهها اغلب خودش رو پشت نقاب دیابت مقاوم به انسولین پنهان میکنه. در واقع، تقریباً ۸۰-۱۰۰٪ گربههای مبتلا به کوشینگ، همزمان دیابت دارن — و تا زمانی که کوشینگ درمان نشه، دیابت هرگز کنترل نمیشه. بیاین این بیماری نادر ولی مهم رو عمیق و تخصصی بررسی کنیم.
درست مثل سگها، کوشینگ گربهها هم به دو دسته اصلی تقسیم میشه: PDH (وابسته به هیپوفیز) و ADH (وابسته به غده فوقکلیوی). ولی تفاوتهای مهمی وجود داره:
تومور هیپوفیز (معمولاً آدنوم) بیش از حد ACTH ترشح میکنه و باعث هایپرپلازی دوطرفه غدد فوقکلیوی میشه. برخلاف سگها که معمولاً میکروآدنوم (چند میلیمتری) دارن، گربهها اغلب ماکروآدنوم (بزرگ، بالای ۱ سانتیمتر) دارن که میتونه علائم عصبی (فشردگی هیپوتالاموس و تالاموس) ایجاد کنه: گیجی، چرخیدن، کاهش هوشیاری، تشنج. این علائم عصبی در گربههای مبتلا به PDH شیوع بالاتری داره.
تومور (آدنوم یا کارسینوم) یک غده فوقکلیوی. در گربهها، ۵۰-۶۰٪ تومورهای فوقکلیوی بدخیم (کارسینوم) هستن. برخلاف سگها که کارسینومهای فوقکلیوی معمولاً متاستاز نمیدن، در گربهها متاستاز به کبد، ریه و کلیه شایعه.
گربهها بطور طبیعی نسبت به اثرات کورتیزول مقاومتر از سگها هستن. تعداد گیرندههای گلوکوکورتیکوئیدی در سلولهای گربه کمتره و تمایل اتصال (Affinity) کمتری دارن. به همین دلیله که گربهها برای بروز علائم کوشینگ، سطح کورتیزول بسیار بالاتری نیاز دارن — و به همین دلیله که بیماری معمولاً دیر تشخیص داده میشه و در مراحل پیشرفته خودش رو نشون میده.
بررسی اندازه و شکل غدد فوقکلیوی: در PDH هایپرپلازی دوطرفه، در ADH یه غده بزرگ و نامنظم + غده مقابل کوچیک. همچنین متاستاز کبدی رو بررسی میکنه.
مهارکننده ۳β-HSD. در گربهها نسبت به سگها پاسخ ضعیفتر و غیرقابلپیشبینیتری داره. دوز شروع: ۱-۲ mg/kg هر ۱۲-۲۴ ساعت خوراکی (دوز کلی ۳۰ mg/gربه، نه mg/kg). پایش با تست ACTH ۱۰-۱۴ روز بعد از شروع. پاسخ بالینی (بهبود دیابت و پوست) ممکنه ۲-۴ ماه طول بکشه.
درمان انتخابی برای ADH. برداشتن غده فوقکلیوی تومورال. جراحی در گربهها از سگها سختتره چون غده فوقکلیوی راست گربه چسبیده به ونا کاوا (ورید بزرگ شکمی) و خطر خونریزی بالاست. در PDH با ماکروآدنوم: هیپوفیزکتومی ترانساسفنوئیدال در مراکز فوقتخصصی.
در گربهها به ندرت استفاده میشه چون حساسیت گربهها به میتوتان متغیره و ریسک مسمومیت بالاست.
پیشآگهی کوشینگ گربهها محافظهکارانهتر از سگهاست. میانگین بقا با درمان تریلوستان: ۱۲-۱۸ ماه. با جراحی موفق ADH: ۲-۳ سال. بدون درمان، گربهها معمولاً ظرف ۴-۸ ماه به خاطر عوارض دیابت کنترلنشده (کتواسیدوز) یا عفونتهای پوستی شدید تلف میشن.
تفاوت های کلیدی: ۱) شیوع: کوشینگ در گربه ها بسیار نادرتر از سگ هاست. ۲) علائم: در سگ ها پرنوشی و پرادراری شدید و شکم گلدانی علامت بارزه. در گربه ها، دیابت مقاوم به انسولین (۸۰-۱۰۰٪ موارد) و پوست شکننده (Fragile Skin) تظاهر اصلیه. ۳) مقاومت طبیعی به کورتیزول: گربه ها گیرنده های گلوکوکورتیکوئیدی کمتری دارن و برای بروز علائم، سطح کورتیزول باید بسیار بالاتر باشه — پس بیماری دیرتر و در مراحل پیشرفته تر تشخیص داده میشه. ۴) پاسخ به درمان: تریلوستان در گربه ها پاسخ ضعیف تر و غیرقابل پیش بینی تری داره. ۵) ماکروآدنوم هیپوفیز: در گربه ها شیوع بیشتری داره و علائم عصبی ایجاد میکنه.
پوست شکننده (Fragile Skin Syndrome) یه علامت تقریبا اختصاصی کوشینگ گربه است. کورتیزول بالا سنتز کلاژن رو بشدت مهار میکنه. پوست بشدت نازک، مثل کاغذ، و فاقد خاصیت ارتجاعی میشه. با کوچک ترین کشش، نوازش یا حتی حرکت عادی، پوست پاره میشه و زخم های بزرگ و عمیق ایجاد میکنه. این زخم ها قابل بخیه زدن نیستن — بخیه مثل کره از توی پوست رد میشه. درمان: کنترل کوشینگ (تریلاوستان یا جراحی) + مراقبت های حمایتی (پانسمان های بدون چسب، آنتی بیوتیک برای عفونت ثانویه، کنترل درد). بهبود پوست ۲-۴ ماه بعد از کنترل کورتیزول طول میکشه.
چون ۸۰-۱۰۰٪ گربه های مبتلا به کوشینگ، همزمان دیابت شیرین دارن. کورتیزول یه هورمون ضد انسولینه: گلوکونئوژنز (ساخت قند) در کبد رو زیاد میکنه و گیرنده های انسولین رو در بافت های محیطی کاهش میده (مقاومت به انسولین). نتیجه: قند خون بالا میره و به انسولین پاسخ نمیده. هر گربه دیابتی که با وجود دوز بالای انسولین (بیش از ۱.۵ IU/kg هر ۱۲ ساعت) همچنان هیپرگلیسمی داره، باید از نظر کوشینگ با تست UCCR یا LDDST بررسی بشه. تا زمانی که کوشینگ درمان نشه، دیابت هرگز کنترل نمیشه.
تریلاوستان (مهارکننده سنتز کورتیزول) درمان دارویی اصلی کوشینگ گربه است، ولی پاسخ به درمان در گربه ها نسبت به سگ ها ضعیف تر و غیرقابل پیش بینی تره. دوز: معمولا ۳۰ mg کل (نه mg/kg) هر ۱۲-۲۴ ساعت برای یه گربه ۴-۵ کیلویی. پایش با تست ACTH. فقط ۵۰-۶۰٪ گربه ها پاسخ بالینی رضایت بخش (بهبود دیابت و پوست) نشون میدن. عوارض: بی اشتهایی، استفراغ، بحران آدیسون (نادر). در موارد مقاوم یا ADH، جراحی (آدرنالکتومی) درمان انتخابی است.
کوشینگ درمان نشده در گربه ها کشنده است. علت مرگ معمولا: ۱) کتواسیدوز دیابتی (DKA) — دیابت کنترل نشده با وجود دوز بالای انسولین. ۲) عفونت های شدید پوستی و سپسیس ناشی از زخم های پوست شکننده. ۳) علائم عصبی ناشی از ماکروآدنوم هیپوفیز. ۴) متاستاز کارسینوم فوق کلیوی. با درمان (تریلاوستان یا جراحی)، میانگین بقا ۱۲-۱۸ ماهه. با جراحی موفق ADH، برخی گربه ها ۲-۳ سال زنده میمونن. کلید موفقیت: تشخیص زودهنگام در گربه های دیابتی مقاوم به انسولین.
🐾 نیاز به مشاوره دامپزشکی داری؟
همین حالا مشاوره بگیر